پس از درگذشت ابو سعيد ايلخانى به سال 736 سرزمين ايران به يك بار دستخوش آشوب و اغتشاش و درهم ريختگى و تشتتى بيمانند گرديده و خانخانى و ملوك الطوايفى سراسر كشور را فراگرفت . سرداران مغول كه در ايلات مستقر بودند سرخود مختارى برداشتند و هريك با تهيهء سپاه و لشكركشىها گوشه‌اى از ايران را مطيع خويش ساختند . از اين پس تا پايان قرن هشتم كه تيمور بر آن نقاط دست يافت كشور ما با اين‌گونه دشوارىها و آشفتگىها دست به گريبان بود و بر هر قسمت آن يكى از سلسله‌هايى كه در اين ملوك الطوايفى پديد آمده بودند فرمانروايى مىنمود . در اين ميان بسيارى از نقاط نيز بود كه در قلمرو هيچ يك از سلسله‌هاى مزبور قرار نداشت و به وسيلهء امراء و خاندان‌هاى مقتدر محلى اداره مىگرديد . ضمن بررسى تاريخ نيمهء دوم قرن مزبور به نام بسيارى از اين خاندان‌ها و قدرت‌هاى محلى برخورد مىكنيم . شبانكاره‌اى نام بسيارى از آنان را در پايان كتاب خود ياد نموده است « 1 » . ابن عربشاه مىنويسد كه تيمور در سال 784 با هفده تن از امراء گيلان و رستمدار و عراق كه هريك در منطقهء خود با استقلال كامل فرمانروايى

--> ( 1 ) . مجمع الانساب : برگ 291 به بعد عكس ش 300 دانشگاه .